І апошняе з тых нашых зімніх канікул у маленькай і міленькай вёсачцы Лідскага раёна:



( Read more... )

А наступны дзень звінеў. Ноччу быў мароз і ўвесь туман, які сабраўся за гэтыя дні, завіс на дрэвах. Выйшла сапраўднае сонца, без хмараў, неба яснае і блакітнае і вакол блішчыць пераліваецца зіхаціць зіма...


( Посмотреть в полный размер, 214.32 КБ, 652x583 )

( Read more... )

Перахварэлі абодва, спачатку муж, потым я. Бррр.. паскудны гэты грып з усімі яго разнавіднасцямі. Пакуль што здаецца, усё ў парадку.

І можна зноў ставіць фоткі пра сапраўдную зіму з маёй любімай вёскі :)

...На наступны дзень, 1 студзеня, было туманна. Я пайшла фатаграфаваць адна, пакінуўшы мужа і бабулю адпачыць (бо нягледзячы на Новы год, ім трэба было раненька ўстаць, каб даць паесці свінкам). 31-га быў сумбурны і шумны дзень, а першага – цішыня... такая цішыня, што нават крокаў сваіх я не чула. Ціха выйшла з двара. Вакол мяне туман... Як перадаць словамі той настрой і тую цішыню. Хіба толькі маўчаннем... У такой цішыні, якая агарнула раптам усю зямлю, час нібыта спыніўся і нават знік... І усё, няма нікога, няма нічога, толькі ЦІШЫНЯ...


( Посмотреть в полный размер, 103.31 КБ, 652x584 )

( Read more... )

У той жа дзень было і так:


( Посмотреть в полный размер, 158.17 КБ, 652x443 )

( Read more... )

Спачатку быў туман. Муж разбудзіў мяне воклічамі: “Хуценька прачынайся, туман! Там такі туман...” Кубачак гарбаты на скорую руку, цёплая куртка і шалік і апараты ў руках і мы паляцелі на Нёман. Туман быў раскошны.


( Посмотреть в полный размер, 126.66 КБ, 622x418 )

( Read more... )