Адным з галоўных момантаў, калі мы хадзілі фатаграфаваць, быў гук. У той дзень гэта быў шум. Што шуміць, адкуль, не разумела я. А гук з кожным крокам нарастаў. І толькі калі мы падыйшлі блізка да ракі, зразумела, у чым справа. Мноства ільдзінак (хаця цяжкавата іх так назваць) плылі па Нёмане, сутыкаліся з сяброўкамі, шапталі сакрэты і ціхенька шапацелі... і толькі шшшшш... па ўсёй рацэ ціхае шшшш... І ты, чалавек, ідзешш.. а яны табе шэпчуць і шэпчуць і распавядаюць пра ўсё на свеце і ты забываеш пра ўсё і слухаеш толькі іх.... шшш...
7
8
9
10 У гэтай ільдзіне кожны бачыць сваё. Я, напрыклад, мядзведзя :)
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
aryjon) wrote,
